PD. Dr. Yukiyo Kasai (Bochum Ruhr Universitesi): “Preserving Buddhist Knowledge in Times of Change: Uyghur Buddhist Manuscript Culture and Practices from the Mongol to Qing Periods” = “Dönüşüm Çağında Budist Bilgiyi Muhafaza Etmek: Moğol Devri’nden Qing Devri’ne Uygur Budist El Yazması Kültürü ve Budist Yaşantı”

Konu: Bugün Uygurlar esasen Türkçe konuşan Müslüman bir halk olarak biliniyor. Ancak tarihlerine bakacak olursak, kimi Uygur grupları dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısında Turfan Bölgesi’ne göç edip (bugün Çin Halk Cumhuriyeti’nin Sincan Uygur Özerk Bölgesi) burada modern bilim çevrelerince “Batı Uygur Hanlığı” olarak bilinen devleti kurmuşlardı. Onuncu yüzyıl sonları ile on birinci yüzyıl başları itibarıyla Budizm bu bölgede yaşayan Uygurların yaygın dini haline geldi. Takip eden yüzyıllar boyunca da Budist Uygurlar zengin bir el yazması kültürü geliştirdiler, çok sayıda Budist metni Eski Uygurcaya tercüme ettiler, özgün bir dini literatürün yanı sıra maddi kültür ürünleri de meydana getirdiler. Moğol Devri boyunca on üçüncü ve on dördüncü yüzyıllarda, Budist Uygurlar imparatorluğun siyasi, iktisadi ve dini yaşamında önemli bir rol oynadılar. Budizm’in Moğollar arasında yayılmasına aracı oldular; nitekim bu süreç, Moğolcaya geçmiş pek çok Eski Uygurca Budizm terimiyle de kendini göstermektedir.

Moğol İmparatorluğu’nun siyasal merkezinin 1368 yılında Moğolistan’a kaymasından sonra Uygurların Budist faaliyetlerinin bir topluluk faaliyeti olarak izini sürmek güçleşir. Turfan Bölgesi’nin on beşinci yüzyılda İslamlaşmasıyla, Uygurların pek çoğunun İslam’a geçtiği görülür. Bununla beraber, kimi kalıntılar, bazı Uygurca konuşan toplulukların Budist ibadetlerine birkaç yüzyıl daha devam ettiklerini düşündürüyor. Göze çarpan örneklerden biri, Svarṇaprabhāsottamasūtra’nın (“Altın Işık Sutrası”) 1687 kadar geç bir tarihte kaleme alınmış olan Eski Uygurca bir yazmasıdır (Eski Uygurca: Altun Yaruk Sudur).

Bugünkü konuşmada, bu oldukça geç tarihli Budist el yazmasının tarihi ve dini arka planını keşfe çıkacağız ve bu metnin Uygurca konuşan Budistlerin o derin siyasi, kültürel ve dinsel dönüşüm döneminde Budist bilgiyi nasıl korudukları, aktardıkları ve ibadetlerini sürdürdükleri konusunda bizlere neler öğrettiğini ele alacağız.

Yukiyo Kasai doktora derecesini 2005 yılında Berlin Özgür Üniversitesi’nden (Freie Universität) aldı; 2021 yılında ise Bochum Ruhr Üniversitesi’nin Doğu Asya Çalışmaları Bölümü’nde doçent/PD/Priv.Doz. oldu. Berlin-Brandenburg Fen ve Beşerî Bilimler Akademisi’nin Turfan Çalışmaları projesinde, Bochum Ruhr Üniversitesi’nde de Orta Asya ve Budizm Çalışmaları alanındaki uluslararası projelerde araştırmacı olarak görev aldı. Halen Eski Uygur filolojisi ve tarihine odaklanan, özellikle de Turfan Bölgesi Budist metinlerini ele alan ve bunların hem Çin ve diğer kaynaklı metinlerle hem de Orta Asya’nın maddi ve sanatsal kültürüyle bağıntıları üzerinde duran kendi araştırma projesi (https://ceres.rub.de/de/forschung/projekte/RELIGUR/) üzerinde çalışmaktadır.

Monografi ve Makalelerinden Seçmeler

2017     Die altuigurischen Fragmente mit Brāhmī-Elementen (in cooperation with Hirotoshi Ogihara), Berliner Turfantexte XXXVIII, Turnhout.

2022     Talismans Used by the Uyghur Buddhists and Their Relationship with the Chinese   Tradition. Journal of the International Association of Buddhist Studies 44: 527–556.

2024     Prostration as wuti toudi 五體投地 or wulun toudi 五輪投地? A Possible Trace of Contacts between Vertain Uyghur Translators and Esoteric Buddhism, in: Lewis Doney, Carmen Meinert, Henrik H. Sørensen, and Yukiyo Kasai (eds.), Buddhism in Central Asia III: Impacts of Non-Buddhist Influences, Doctrines, Leiden und Boston: Brill, 350–372.